Við ætlum okkur stóra hluti

Evrópukeppni karla í handknattleik er handan við hornið í Þýskalandi, sem margir kalla Mekka handboltans, og leikur Ísland fyrsta leik sinn í mótinu gegn Serbíu í München á morgun. Arion banki er eins og áður samstarfsaðili landsliðsins og við tókum púlsinn á leikstjórnandanum Gísla Þorgeiri Kristjánssyni eftir síðustu vináttulandsleikina fyrir EM.

„Andinn er geysilega góður og það er létt yfir mönnum. Hópurinn er mjög skemmtilegur og mórallinn frábær en maður finnur að alvaran er að aukast svo skömmu fyrir mótið. Maður finnur að menn eru spenntir og það verður geggjað að fá að hefja leik,“ segir Gísli en Ísland lék tvo vináttuleiki í aðdraganda mótsins og vann þá báða.

„Við spiluðum tvo ágæta vináttuleiki gegn Austurríki en núna hefst alvaran og þá munum við sýna úr hverju við erum gerðir. Þetta mót mun að einhverju leyti segja til um hvernig lið við erum. Nú gilda engar afsakanir. Allir leikmenn eru heilir og það er allt í standi hjá okkur. Við þurfum einfaldlega að skila góðri frammistöðu. Menn ætla sér stóra hluti og í okkar huga er algert lágmark að komast í forkeppni Ólympíuleikana [sem haldnir verða í París í sumar]. Menn eiga sér stærri drauma í landsliðinu en við höldum því fyrir okkur að svo stöddu. Allir sem fylgjast með handboltanum vita að íslenska landsliðið getur unnið hvaða lið sem er á góðum degi.“

Stuðningurinn ekki sjálfsagður

Að undanförnu hafa verið fluttar fréttir af þeim mikla áhuga sem ríkir hjá landanum í aðdraganda mótsins. Mótshaldarar búast við því að fjögur þúsund manns styðji Ísland á leikjunum í riðlakeppninni í München og flugferðirnar hjá Icelandair milli Keflavíkur og München eru fjórtán talsins. Stuðningurinn við íslenska liðið hefur verið áberandi á áhorfendapöllunum á síðustu stórmótum. Til að mynda á EM í Búdapest fyrir tveimur árum og á HM í Svíþjóð í fyrra. Skiptir þetta leikmennina miklu máli?

„Já þessi stuðningur skiptir okkur miklu máli. Það var grátlegt að komast ekki áfram upp úr milliriðlinum í Kristianstad í fyrra, og í 8-liða úrslitin, en því miður tapaðist mikilvægur leikur gegn Ungverjum. Stuðningurinn var geggjaður og ég hef verið hrærður yfir því hversu margir Íslendingar hafa mætt á þessi mót til að styðja við bakið á okkur. Fyrir okkur er þetta gífurlega mikils virði og við tökum því alls ekki sem sjálfsögðum hlut.“

Þurfum að halda kúlinu

Þau sem heima sitja í janúar eru gjarnan komin fram á sætisbrúnina fyrir framan sjónvarpstækin þegar liðið leikur á stórmótum og mælingar sýna að fáir sjónvarpsviðburðir fá viðlíka áhorf og leikir liðsins á stórmótum. Finna landsliðsmennirnir fyrir því hversu mikil stemningin myndast heima á Íslandi meðan á mótunum stendur?

„Við áttum okkur alveg á því sem er í gangi enda er mikið um þetta rætt en á endanum þurfa leikmenn að einbeita sér að sínu hlutverki. Í aðdraganda stórmóta skrúfast gjarnan upp umræða um liðið og til hvers sé ætlast. Sjálfir þurfum við bara að halda kúlinu, vera með kaldan haus og sýna úr hverju við erum gerðir.“

Spurður um hvort landsliðsmennirnir fylgist með fjölmiðlaumfjöllun eða umræðunni á samfélagsmiðlum meðan á mótunum stendur segir Gísli það vera mjög misjafnt eftir mönnum.

„Ég held að það sé einstaklingsbundið. Okkur er ekki bannað að fara á netið í símanum eða eitthvað slíkt og mönnum er frjálst að lesa fjölmiðlana ef þeir vilja. Það er undir hverjum og einum komið hversu djúpt þeir vilja sökkva sér ofan í alla þá umræðu sem á sér stað heima á Íslandi og hvort þeir taki hana inn á sig. Þegar uppi er staðið skiptir umræðan engu máli í stóra samhenginu. Við þurfum að spila góðan handbolta og vinna leiki. Þegar það tekst ekki þá vitum við best sjálfir að við höfum ekki staðið okkur nægilega vel. Þegar við náum árangri þá vitum við það einnig best sjálfir.“

Fólk samgleðst á þessum tímamótum

Gísla Þorgeiri hlotnaðist í ársbyrjun sæmdarheitið Íþróttamaður ársins hjá Samtökum íþróttafréttamanna fyrir frammistöðu sína á árinu 2023 en þá varð hann Evrópumeistari með þýska liðinu Magdeburg.

„Þegar ég var lítill pjakkur fylgdist ég með fyrirmyndum mínum taka á móti þessari viðurkenningu sem besti íþróttamaður Íslands. Það má segja að maður hafi stefnt að þessu án þess að horfa sérstaklega í það. Þetta var ekki mitt helsta markmið heldur var helsta markmiðið auðvitað að ná sem bestum árangri með félagsliði og landsliði. Að fá þessa viðurkenningu er hins vegar mikill heiður og í raun æðislegt að hafna á meðal tíu efstu í kjörinu vegna þess að við eigum svo mikið af flottu íþróttafólki. Þetta var skemmtilegt kvöld og þar sást hve sterk íþróttahreyfingin er á Íslandi og hvað Íslendingar eru að gera það gott í íþróttum,“ segir Gísli.

Faðir hans Kristján Arason var níu ár í röð á meðal tíu efstu í kjörinu, og tvívegis í 2. sæti, en Kristján var í hópi bestu handknattleiksmanna heims á níunda áratugnum. Handboltaíþróttin kemur víðar við sögu í fjölskyldu Gísla en móðirin Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir lék handbolta í efstu deild og dæmdi. Var hún raunar fyrsta konan sem dæmdi í efstu deild karla og kvenna og dæmdi einnig handboltaleiki í Þýskalandi.

„Þau eru gríðarlega stolt af syninum og það var mikil gleði í fjölskyldunni þegar greint var frá úrslitum í kjörinu. Eftir allt erfiðið þá finn ég að fólk samgleðst mér á þessum tímamótum. Ég á pabba mikið að þakka hvað varðar ferilinn. Hann hefur verið minn lærifaðir í þessu og hjálpað mér mjög á handboltaferlinum.“

Ár sem ég mun aldrei gleyma

Mikið gekk á hjá Gísla á nýliðnu ári og úrslitahelgin í Meistaradeild Evrópu í júní var með dramatískasta móti. Gísli fór úr axlarlið í undanúrslitaleiknum gegn Barcelona og var borinn af velli. Hann kom flestum í opna skjöldu þegar hann tók þátt í úrslitaleiknum gegn Kielce og þegar uppi var staðið var hann valinn leikmaður úrslitahelgarinnar. Fleiri vegtyllur bættust við því að keppnistímabilinu loknu í Þýskalandi í júni var hann valinn besti leikmaður þýsku deildarinnar og fetar þar í fótspor Ólafs Stefánssonar, Guðjóns Vals Sigurðssonar og Ómars Inga Magnússonar samherja síns hjá Magdeburg.

„Árið var alger rússíbani hjá mér í boltanum og ár sem ég mun aldrei gleyma. Okkur í Magdeburg gekk gríðarlega vel framan af og við höfnuðum í 2.sæti í þýsku deildinni í vor þrátt fyrir ýmis skakkafölll. Ómar Ingi meiddist, báðir línumennirnir og fleiri leikmenn sem misstu af mikilvægum leikjum. Við töpuðum úrslitaleiknum í bikarkeppninni en tókst þrátt fyrir þetta að vinna Meistaradeild Evrópu. Sú helgi var auðvitað ótrúleg en eftir það þurfti ég að fara í aðgerð og var lengi frá. Þetta var því sífellt upp og niður á árinu 2023 og gott að setja punkt fyrir aftan það með því að fá þessa viðurkenningu, íþróttamaður ársins.“

Gefið ekki draumana upp á bátinn

Þeir sem fylgst hafa með íþróttinni þekkja að Gísli hefur oft glímt við erfið meiðsli frá því hann meiddist illa í leik með FH í úrslitakeppni Íslandsmótsins sem ungur leikmaður. Hefur hann farið í nokkrar aðgerðir vegna axlarmeiðsla á umliðnum árum og um tíma þótti jafnvel óljóst hvort mikið yrði úr hans ferli í atvinnumennskunni. En honum hefur ávallt tekist að hrista af sér meiðslin og leika vel, rétt eins og núna þegar hann er á leið á EM. Hvað ráðleggur Gísli afreksíþróttafólki sem stendur frammi fyrir erfiðum meiðslum og mikilli endurhæfingu?

„Ég luma ekki á neinni töfralausn en fólk ætti aldrei að gleyma því sem það sá fyrir sér áður. Ekki gleyma markmiðunum og reyna að forðast að láta meiðsli koma í veg fyrir að þú náir þeim. Ég átta mig á því að það hljómar eins og svakaleg klisja en maður má aldrei gefast upp. Þegar ég hef lent í erfiðum meiðslum þá hefur mér tekist að vera sterkur andlega en ég er einnig svo heppinn að eiga gott bakland þar sem ég fæ góðan stuðning. Ég held því að það skipti máli í mótlæti að gefa ekki draumana upp á bátinn. Mig dreymdi um að vinna Meistaradeildina og ég lét ekkert stöðva mig í því,“ segir Gísli Þorgeir Kristjánsson.